Όλοι το σκεφτόμαστε…Κάθε λαός έχει τις πληγές του, αλλά εμείς τις κουβαλάμε κάπως βαθιά. Σκλαβιά, εμφύλιος, μετανάστευση, αδικία.
Αυτό το βιβλίο δεν είναι ένα αποστασιοποιημένο, αμιγώς ακαδημαϊκό έργο. Αντίθετα, ο συγγραφέας τοποθετείται ενεργά απέναντι στα κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα, στην εθνική αυτογνωσία. Μπορούμε να βρούμε θεραπεία για το ελληνικό τραύμα; Μπορούμε να θεραπευτούμε;
«Το παρόν βιβλίο είναι ένα ανθρωπιστικό, επιστημονικό ή επιστημονικώς θεμελιωμένο, μανιφέστο δράσης. Ο λόγος σε πάρα πολλά σημεία θυμίζει Γκυ Ντεμπόρ της Κοινωνίας του θεάματος. Δεν θα βρει κανείς την αποστασιοποίηση του συγγραφέα (φαινομενική ή πραγματική) που υπάρχει σε πολλά επιστημονικά βιβλία. Θα δει έναν συγγραφέα-επαναστατημένο άνθρωπο, ο οποίος αγωνιά για τον μετασχηματισμό της πατρίδας του, του λαού του, των ανθρώπων και φυσικά του μοντέλου εξουσίας, χωρίς όμως να παραμελεί την επιστημονική θεμελίωση των όσων υπερασπίζεται. Θα δει, επίσης, ότι τα ζητήματα του πεδίου της έρευνάς του και της επιστήμης του βρίσκονται σε πρώτο πλάνο, χωρίς ωστόσο να προσφεύγει σε μια εύκολη ‘ψυχιατρικοποίηση’ των κοινωνικών και πολιτικών συμπεριφορών.» (από το επίμετρο του Θέμη Τζήμα στο βιβλίο)
