Σίγουρα το έχεις πετύχει σε κάποια βιβλιοθήκη και μπορώ να σου πω ότι όταν το ξεκινήσεις θα δυσκολευτείς να το αφήσεις από τα χέρια σου.
Μέσα από αυτό το φανταστικό έργο της μεταπολεμικής ελληνικής πεζογραφίας θα γνωρίσουμε την Εκάβη και τη Νίνα. Θα δούμε τις χαρές και τις λύπες τους και πώς συνεχίζουν παρά τις δυσκολίες της ζωής.
Ένα αριστούργημα της ελληνικής μεταπολεμικής πεζογραφίας που προσφέρει μια διεισδυτική ματιά στην καθημερινότητα και τις σχέσεις των γυναικών στην Αθήνα του Μεσοπολέμου και της Κατοχής.
Ο Ταχτσής χρησιμοποιεί μια ζωντανή, προφορική γλώσσα, με άμεσες εκφράσεις και αργκό, που αποδίδει με μοναδική πιστότητα την ψυχοσύνθεση και τις ιδιαιτερότητες των ηρωίδων του.
[…] Έχοντας στα νιάτα του ταξιδέψει πολύ, κυρίως στην Αυστραλία και την Αμερική, και έχοντας μετέλθει ένα πλήθος βιοποριστικές δουλειές, μπορεί να δει καθαρότερα τα συμβαίνοντα στην Ελλάδα των αστικών κέντρων, της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης. Μέσα από έναν κλαυσίγελο αφηγείται πράγματα σοβαρά ακόμα και τραγικά με όπλο το πανταχού παρόν χιούμορ. Έχοντας λοιπόν ζήσει έξω, έχει αφομοιώσει τους κώδικες της αγγλοσαξονικής πεζογραφίας, κυρίως της αμερικάνικης του 20ού αιώνα και τους εφαρμόζει με επιδεξιότητα στο ελληνικό περιβάλλον και πραγματικότητα. Έτσι μέσα από την κοινότοπη ιστορία δύο γυναικών, οι οποίες κινούν τα νήματα της μοίρας των αρσενικών, δίνει έναν πίνακα της μεταπολεμικής κοινωνίας με φλας μπακ στην εποχή των Βαλκανικών, της Μικρασίας και άμεσες αναφορές στην εποχή του Μεταξά, την Κατοχή, εστιάζοντας στο εμφυλιακό και μετεμφυλιακό τοπίο. Τα ιστορικά γεγονότα περνάνε μέσα από τη ζωή των ηρώων του κατορθώνοντας να απογειώσει τη ζωή αυτή σε συλλογικό δράμα […] (από το επίμετρο του Μένη Κουμανταρέα)
